.

points — Wed, 11 Jul 2007 12:03:18 GMT

points — Sun, 15 Oct 2006 01:16:18 GMT

به کَسی برنخوره، برنخوره
من یکی، پنجره‌مو می‌بندم
این‌همه پنجره‌ی باز، بسه
من به قاب آینه می‌خندم
به کَسی برنخوره، برنخوره
من یکی، پیش خودم می‌مونم
در شب بی‌کَسی وُ بی‌حرفی
برای دلِ خودم می‌خونم
●
به کَسی چه؟
این صدا، این حنجره، مالِ منه
کی مثه من؟
لحظه‌هاشو زیر آواز می‌زنه
کی به‌جُز من؟
می‌تونه خاطره‌هاشو بشمُره
جُز خود من،
کی به فکر موندنو سررفتنه؟
به کَسی برنخوره، برنخوره
اگه تنهایی خوبی دارم
اگه از خلوت خود، سرمستم
اگه چون پروانه بی‌آزارم
●
به کَسی برنخوره، برنخوره
اگه دستم، پُرِ عطرِ یاسه
اگه در پیله‌ی خود، خوش‌بختم
کَسی جُز من، منو نمی‌شناسه
به کَسی برنخوره، برنخوره
اگه من، اهل خراب‌آبادم
شجره‌نامه‌ی من، مالِ منه
به کَسی چه؟
من یکی آزادم...

شهیارقنبری

points — Sat, 14 Oct 2006 02:13:18 GMT

جوان باز هم زنگ می‌زند و باز کسی در را باز نمی‌کُند. سرانجام دسته‌کلیدش را در می‌آورد و کلید می‌اندازد. او می‌داند که هیچ‌کس در خانه نیست تا در را به رویش بُگشاید. سال‌هاست که در این شهرِ غریب تنهاست، امّا همیشه زنگ می‌زند، دو بار و بعد کلید می‌اندازد. در را باز مـی‌کُند و داخل می‌شود.
جوان، آرام و خسته از پله‌ها بالا می‌آید و بالا می‌آید آن‌قدر که احساس مـی‌کُنیم پله‌های آپارتمانی هشت طبقه را بالا می‌آید. این احساس واقعی جوان هم هست و بیش‌ترین خودآگاهی زندگی‌اش را همین‌جا، هنگام بالا رفتن از پله‌ها کسب کرده است. سرانجام به مُقابل در آپارتمانش می‌رسد و مکث مـی‌کُند. دو بار زنگ می‌زند و بعد کلید مـی‌اندازد. در که باز می‌شود صدای زنگوله‌ای شنیده می‌شود که از سقف آویزان است. جوان که وارد درگاه آپارتمانش شُده نگاهی عادی به زمین می‌کُند و با دلخوری زمزمه می‌کُند: «آه! پُستچی‌های لعنتی! همیشه نامه‌های منو تو اون اداره‌ی لعنتی‌تون گُم و گور می‌کُنید.» او سال‌هاست که هر روز این دُشنام را نثار پُستچی‌های شهر می‌کُند.

مُصطفاجلالی‌فخر

points — Thu, 12 Oct 2006 21:36:18 GMT

حسرت نبرم به خواب آن مُرداب
کآرام درون دشت شب خُفته‌ست.
دریایم وُ نیست باکم از طوفان:
دریا، همه عُمر، خوابش آشُفته‌ست.

مُحمّدرضاشفیعی‌کدکنی

◄آغاز به‌کار دوباره‌ی وبلاگ هایکوها (دل‌یاد) بار سروُ شکل نو.

points — Thu, 12 Oct 2006 01:57:18 GMT

خیال خام پلنگ من، به سوی ماه جهیدن بود
..و ماه را ز بُلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من -دل مغرورم- پرید وُ پنجه به خالی زد
که عشق -ماه بُلند من- ورای دست رسیدن بود
●●●
گُل شکفته! خُداحافظ. اگر چه لحظه‌ی دیدارت
شُروع وسوسه‌ای در من، به نام دیدن وُ چیدن بود
من وُ تو آن دو خطیم، آری -مُوازیان به ناچاری-
که هر دو باورمان ز آغاز، به یکدگر نرسیدن بود
اگر چه هیچ گُل مُرده، دوباره زنده نشُد. امّا،
بهار، در گُل شیپوری، مُدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم وُ عُمرم، شرنگ ریخت به کام من
فریب‌کار دغل‌پیشه، بهانه‌اش نشنیدن بود
●●●
چه سرنوشت غم‌انگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عُمر قفس می‌بافت، ولی به فکر پریدن بود

حُسین‌مُنزوی

points — Wed, 11 Oct 2006 02:08:18 GMT

خانه‌بدوشِ تو شُدم
بنِگر که مرا تا کُجا کشانده‌ای
عاشقِ روی تو شُدم
تو که جان مرا به لب رسانده‌ای
ای با تو بودن، حسرتِ دیرینه‌ی من
ای راز عشقت، تا ابد در سینه‌ی من
ای با تو بودن، حسرتِ دیرینه‌ی من
ای با تو بودن، حسرتِ دیرینه‌ی من
از تو بُریدن، خیلی سخته نازنین
به تو رسیدن، خیلی سخته نازنین
از تو بُریدن، خیلی سخته خیلی سخته نازنینم
به تو رسیدن، خیلی سخته...

points — Tue, 10 Oct 2006 01:59:18 GMT

من وُ تو که بمیریم
معلوم نیست
سرنوشت زمین
چه خواهد شُد.

بیژن‌کِلکی

points — Sun, 08 Oct 2006 21:29:18 GMT

بهار بود وُ تو بودی وُ عشق بود وُ اُمید
بهار رفت وُ تو رفتی وُ هرچه بود گُذشت...

points — Sat, 07 Oct 2006 22:34:18 GMT

«علی کُجاس؟»
«تو باغچه.»
«چی می‌چینه؟»
«آلوچه.»
آلوچه‌ی باغ بالا
جُرأت داری؟ بسم‌الله...

فُروغ‌فرُخ‌زاد

points — Fri, 06 Oct 2006 21:30:18 GMT

نگاه به پُشت سر اُصولاً برایم تجرُبه‌ی لذّت‌بخشی نیست؛ این رویارویی به‌ظاهر گُریزناپذیر دوباره و دوباره با آن پرونده‌ی قطور از اشتباه‌ها و حماقت‌های مُتعدّد، پُل‌های شکسته برای همیشه، روابط پوشالی، وعده‌های توخالی چه از طرف خودم به خودم و چه از طرف دیگران به من و نیز من به دیگران، فُرصت‌های ازدست‌رفته و بازنیامده، لغزش‌ها و غفلت‌ها و بسیاری چیزهای عذاب‌آور دیگر.

‌شهزادرحمتی

◄به پیشنهاد وُ کُمک مهدی‌عزیز، این‌جا به‌تر شُد.